Met
een lichte schok stond de lift stil.
De deuren gingen niet open. De lampjes van 3 en 4 brandden. De lift zat
vast. Dit is het soort situatie waarin in films mensen in paniek raken,
dacht ze. Maar ze was alleen in de grote lift. Rustig pakte ze de
telefoon en meldde de receptie dat zij vastzat in de lift. Natuurlijk
zou er snel iemand komen. De lift behoorde nu met noodankers vast te
zitten. Geen enkele reden tot paniek. Gelukkig had ze een boek bij
zich. Ze ging op de grond zitten, maakte het zich zo comfortabel
mogelijk door haar jas als kussen te gebruiken en ging zitten lezen. De
tijd verstreek. Drie hoofdstukken later schrok ze op door een metalen
geratel. O – de lift. Waarschijnlijk waren ze bezig hem los
te krijgen.
Ze keek op haar horloge en schrok. Het was half zeven –
normaal
gesproken zou het kantoor al gesloten zijn. Weer klonk er geratel. Maar
er gebeurde verder niets. Ze besloot de receptie nog eens te bellen,
maar kreeg geen gehoor. Was er nog wel iemand in het gebouw? Werd het
geratel, dat ze nu voor de derde keer hoorde, wel veroorzaakt door
pogingen haar te bevrijden? Het werd warmer in de lift. Ze voelde haar
hart bonzen. Zou ze de nacht moeten doorbrengen in een vastgelopen lift?
Plotseling een schok. Het licht
knipperde. Langzaam,
haperend, kwam de lift in beweging. Stond stil. De deuren gingen open.
De lift stond bij de derde verdieping, de vloeren ongelijk.
„Sorry, dame”, zei
een dikke man in overal. „We
konden het ding niet loskrijgen. Kom d’r maar uit.”
Ze stapte uit de lift.
Achter haar stortte de lift met
donderend geraas
naar beneden.
© Dick van
Zijderveld.
Dit verhaal heeft van
6-10-2005
t/m
25-11-2005 op het Open podium van Hernehim Cultuurpagina's gestaan.
(www.hernehim.nl/cultuur.htm)
––––––––––––––––––––––––––––