ãSchat, ik moet je wat
vertellen.Ó
Germaine was net klaar met haar ontbijt
toen Alex
binnenkwam. Vermoeid keek zij op. Pas tegen de ochtend was ze in slaap
gevallen. Zo te zien had Alex niet meer slaap gehad.
ãOgenblik, ik wilde juist
koffie zetten.Ó
Langzaam liep ze naar de keuken. Ze wist
het; ook
zonder het telefoontje van haar vriendin dat ze Alex met een chique
blonde dame tegen middernacht in een duur restaurant had gezien. Zijn
schuldige blik, de kringen rond zijn ogen, die h’j niet
onder
een laag opmaak kon verbergen, en zijn lichtelijk verfomfaaide pak
zeiden genoeg.
Ze pakte de koffiepot, spoelde hem om,
vulde hem
halfvol water en schonk hem leeg in het koffiezetapparaat. Ze draaide
de filterhouder open, legde een nieuwe filter in en deed hierin vier
scheppen koffie. Zij sloot het apparaat en zette de schakelaar om. Een
rood lampje gloeide op. Het apparaat begon te sputteren. Ze pakte twee
mokken uit de kast boven het apparaat. Toen het gesputter ophield,
wachtte ze even en schonk toen beide mokken vol. Ze pakte een kannetje
melk uit de koelkast en deed in beide mokken een scheutje. In beide
deed zij een schep suiker. Germaine draaide zich om en liep met de
mokken kamer in. Ze zette er een voor Alex neer en keek hem aan. Ze
voelde dat haar vermoeidheid van haar gezicht te lezen was.
Hij ontweek haar blik. Ze dronken hun
koffie. Toen
zei Alex, terwijl hij door het grote raam de tuin in staarde:
ãIk weet het, ik had er nooit
aan moeten beginnen.
Het leek zulke goede mogelijkheden te bieden. Het risico was groter dan
ik verwachtte. Tot vier uur vanmorgen ben ik met haar bezig geweest. Ik
heb alles uit de kast gehaald, maar het is me niet gelukt. Ik heb haar
niet kunnen overtuigen. Dat mens is keihard. Ze neemt een klein deel
van het bedrijf over. Voor de rest wordt faillissement aangevraagd.
Jouw en mijn aandelen zijn niets meer waard.Ó
©
Dick van
Zijderveld.
Deze
kolom heeft van
26-5-2005
t/m
30-6-2005 op het Open podium van Hernehim Cultuurpagina's gestaan.
(www.hernehim.nl/cultuur.htm)
ÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐÐ